Onzekerheden van vroeger en nu

Zelfverzekerd zijn is iets geloof ik wat alle vrouwen graag zouden willen zijn. Maar anderzijds kunnen vrouwen ook wel eens behoorlijk jaloers bitchen op iemand die zelfverzekerd is: ‘Ja, zij is zó zelfverzekerd, gatver!’. Ben ik zelfverzekerd?

Ik denk dat iedere vrouw zich weleens onzeker voelt, dat hoeft niet alleen over uiterlijk te zijn maar kan ook juist iets van binnen zijn. Ben ik wel leuk genoeg, slim genoeg, gevat genoeg? Het is denk ik ook helemaal niet erg om over sommige dingen onzeker te zijn. Ik probeer het zo goed en kwaad als het kan soms als iets leuks te zien. Iets wat je blijkbaar nog moet leren en/of accepteren van jezelf. Dat is niet altijd even makkelijk, maar het helpt me soms wel om iets minder negatief naar een onzekerheid van mezelf te kijken. Waar ben ik dan onzeker over?

Vanaf een jaar of veertien ging ik puberen. In de puberteit was ik veel onzekerder dan nu. Maar over het algemeen hield ik me eigenlijk helemaal niet zo bezig met zelfverzekerd zijn. Ik was gewoon een boeren Harrie (of Hermien in mijn geval), want het boeide me allemaal vrij weinig hoe ik er uit zag. Totdat ik op mijn veertiende voor het eerst heel erg verliefd werd op een jongen. Opeens had ik een hele rare onzekerheid.

Ik durfde bijvoorbeeld niks meer te eten als ik zijn buurt was of tijdens de pauze op zijn schoot zat. Niet omdat ik bang was dat ik te dik werd of van de vlinders in mijn buik, maar omdat ik bang was dat ik er stom uit zou zien als ik eet. Opeens viel me de pigmentvlek boven mijn lip opeens op en ik besloot rond mijn vijftiende – toen het allang weer uit was die kalverliefde – om foundation te gaan gebruiken. Ja vreselijk, daarna zette de onzekerheid zich voort van ‘eten in de buurt waar jongens van mijn klas zijn’. Maf hè? En mijn onzekerheid van DE pigmentvlek ging me opeens parten spelen. Vooral als ik flink met iemand gezoend had, zat er natuurlijk geen concealer meer op mijn pigmentvlek en werd dat ding steeds roder van al dat geklef.

Zo rond mijn zestiende ging het over, maar de onzekerheid over mijn pigmentvlek ging eigenlijk pas over nadat ik met mijn studie Logopedie klaar was. Nu kan het me allemaal niet meer zo veel schelen. Nee, ik heb nu een veel grotere onzekerheid aan mijn hoofd.

Mijn stomme figuur. Ik vind mijn figuur vreselijk. Ja, het is leuk dat ik een flinke bos hout voor de deur heb en een aanwezige kont, maar waarom ben ik zo’n Michelinvrouwtje met een ultrakort bovenlijf, brede heupen en rare varkenspootjes die in geen enkele laars passen? Ik kan heel hard zeuren over mijn lijf, zelfs Jorrik zegt: ‘Jemig, wat ben jij hard voor jezelf.’ Maar zo voel ik het al niet eens meer. Het is gewoon zo, vind ik.

Daarnaast baal ik gigantisch van de extra kilo’s die ondanks het sporten en normaal eten er bij zijn gekomen dankzij mijn schildklier. Maar daar ga ik niet verder over zeuren, dat heeft geen zin. Het is nu eenmaal zo en ik zit er over na te denken om een stap naar een diëtist te maken. Die drempel moet ik alleen nog over. Ik ga liever naar een psycholoog geloof ik, haha! Toegegeven, de onzekerheid over mijn figuur begon pas sinds ik begon met bloggen. Nooit hoorde ik dat ik ‘dik was of stevig’ maar sinds ik blog ben ik heel anders naar mijn figuur gaan kijken en dat vind ik erg jammer van mezelf dat ik dat toegelaten heb.

Ik ben niet 24/7 bezig met mijn onzekerheden, absoluut niet. Daar is het leven veel te leuk voor. Maar dat wil niet zeggen dat ook al lijk ik zelfverzekerd, dat ik geen onzekerheden heb. Het verschilt gewoon van dag tot dag of moet ik zeggen van ongesteldheid tot ongesteldheid? De ene dag kan ik in de spiegel kijken en superblij zijn met hoe ik er uit zie en de andere dag denk ik: ‘Godsamme zeg, ik kan beter een doos over mezelf heen trekken van top tot teen.’

PS: Dit is zeker geen kraai naar ik-wil-comments-ontvangen-dat-ik-een-prachtig-figuur-heb! Ik ben me namelijk heel goed bewust dat ik geen maatje 34 heb en dat nooit zal krijgen ook. Daar streef ik dan ook niet naar. Maar ik laat deze kwetsbare kant van mezelf zien, omdat ik graag wil dat jullie me leren kennen zoals ik ben en daardoor anderen weer inspireer om ook hun kwetsbare kant te laten zien. Het leek me wel eens verfrissend om namelijk zo’n soort artikel te schrijven, juist omdat we allemaal wel ergens onzeker over zijn. Dat ook het het leven van een beautyblogger -waarbij je veel van het uiterlijk te zien krijgt- niet altijd perfect is. I’m perfectly imperfect.

Nogmaals, ik denk dat het niet erg is om onzeker te zijn. Het moet alleen niet je leven gaan beheersen. Dat doet het bij mij ook niet, hoewel ik wel hoop dat er weer een periode aan zal breken waarbij ik wat meer zelfverzekerd ben over mijn lijf. En die gaat gewoon komen, dat weet ik zeker. Zolang ik maar positief blijf en het zie als een uitdaging die ik aan moet gaan.

Gek genoeg heb ik met mijn innerlijke zelf totaal geen ‘problemen’. Dus eigenlijk ben ik al heel goed op weg, toch? 😉 Wellicht is dat ook de reden waarom uiterlijke onzekerheden me ook niet kapot maken.

Ik vraag me niet af of iemand me leuk vind, of ik aardig genoeg ben, of ik knap genoeg ben, of ik intelligent genoeg ben. Daar heb ik alleen even last van gehad toen ik in een depressie zat, maar verder boeide het me nooit. Ik vind mezelf leuk zoals ik ben en in dat opzicht kan ik zeker zeggen dat ik hou van mezelf als persoon. Ik durf te zeggen dat ik een leuk persoon ben in de omgang, dat ik heel lief ben, dat ik engelengeduld heb, attent ben, mentaal sterk en er altijd voor iemand zal zijn… Ik vind het altijd zo jammer als mensen dan gelijk zeggen dat je arrogant bent. Het is soms geen wonder waarom er mensen zo onzeker zijn over hun innerlijke zelf. Als we dat allemaal nu eens links laten liggen en elkaar zouden waarderen…Dan zouden we elkaar versterken in plaats van afbranden.

Oh ja en ik ben extreem koppig, een gigantische uitsteller, licht ongestructureerd en een vreselijke pessimist af en toe maar achteraf lach ik daar hard om. Waarom zouden we dit soort eigenschappen überhaupt onderverdelen in positief en negatief? Het is gewoon wie we zijn en dat is geweldig. Superleuk al die verschillende mensen!

Een advies van mij voor jullie is -op basis van dingen die ik zelf heb meegemaakt- om je als het kan te omringen met mensen die je helpen zowel je uiterlijke als innerlijke zelf te versterken. Er zijn mensen in het verleden geweest die me juist niet daar mee hielpen en ik ben blij dat ik daar geen contact meer mee heb. Bij die mensen wil ik (nog) niet in de buurt zijn, want voor mijn gevoel hebben die meer te leren dan ik en ik hoop voor hen dat zij dat op een dag ook in zullen zien.

Er zullen altijd situaties zijn in het leven waar ik weer iets leer over mezelf en gelukkig maar. Daar kijk ik naar uit en zo hoop ik het beste uit mezelf te halen en uiteindelijk zo zelfverzekerd mogelijk te zijn. Dat is mijn doel!

Wat zijn jouw onzekerheden (van vroeger) en nu? Heb je veel uiterlijke onzekerheden of meer innerlijke onzekerheden of beide? Praat mee in de reacties en natuurlijk kun je altijd anoniem reageren – vul dan een nep e-mailadres in (zoals anoniem@anoniem.nl)!

54 reacties

Eva -

Lieve Martine,
Goed artikel, erg fijn.
Weetje wat het gekke is? Vroeger was ik ook erg onzeker over mijn gewicht. Ik woog toen 87 kilo en ben 1.80. Ik was het zat om in een bikini te lopen en me zo onzeker te voelen, dat ik het liefst mijn kleren weer aan trok. Dus ik besloot gezonder te gaan leven en te gaan hardlopen. Ik ben toen 22 kilo afgevallen en ik hoor nu vaak dat ik zo’n mooi zandloperfiguur heb. Maar weetje wat? Ookal ben ik nu afgevallen en, begrijp met niet verkeerd: ik ben daar nog steeds heel blij mee, al is het maar omdat je je gewoon fitter voelt, ik zie nu weer andere dingen waar ik onzeker over ben. Zoals wat striae die ik aan het afvallen heb overgehouden, curves die een stuk minder zijn geworden (ik zou graag jouw boezem overnemen, haha!).
Ik wil maar zeggen: er is altijd wel iets wat je niet mooi vindt aan jezelf en als dit weg zou zijn, zou je je waarschijnlijk focussen op iets anders. Ik zag pas een interview met Miranda Kerr. Nou, waar moet zij nou onzeker over zijn, denk ik dan. Ook zij zei onzeker te zijn over dingen.

Ik vind je prachtig, Martine. Willemijn trouwens ook! Iets dat jij niet mooi vindt aan jezelf, vinden anderen juist prachtig! Ik zeg niet dat je niet onzeker mag zijn over je lichaam, maar houdt in je achterhoofd dat er heel veel mensen zijn die jouw curves supermooi vinden!!

Liefs,
Eva

Merle -

Wat een goed en fijn artikel Martine! Ik vind dit soort stukjes ook echt de kracht van jullie blogs, ik vind het als lezer heel fijn om zulke persoonlijke stukjes te lezen waar iedereen zich ook wel enigszins in herkent. Zeker blijven doen :) Het lijkt me erg frustrerend voor jou, dat je gezond eet en sport en dat het allemaal niet zo veel doet omdat je met je schildklier zit.. en het is inderdaad moeilijk om dat te accepteren. Vind je naar een diëtist gaan een grotere stap dan naar de psycholoog? Of is het meer: ik wil niet de onzekerheid toelaten, dus ik MOET maar per se blij zijn met mezelf en een psycholoog zou me beter bij de acceptatie kunnen helpen dan bv een diëtist die misschien toch wel ‘het echte probleem’ iets kan verminderen, als je snapt wat ik bedoel. Ik vind op zich best dat je het een kans zou kunnen geven, persoonlijk lijkt me de stap naar een psycholoog groter.
Vroeger was ik erg onzeker, over mijn uiterlijk maar ook over mijn innerlijk. Tegenwoordig is dat al wel verbeterd(met name het deel mbt het uiterlijk), maar ik neig nu meer naar innerlijke onzekerheid. Inderdaad je afvragen of je wel leuk genoeg, sociaal genoeg, grappig genoeg et cetera bent. Komt ook voornamelijk omdat mijn relatie een tijdje geleden verbroken is en je daardoor opeens heel bewust wordt van jezelf en veel gaat twijfelen aan jezelf, super stom! Echt lastig om die onzekerheid over mijzelf dan op te lossen, voornamelijk ook in sociale situaties. Daarom heb ik de stap gemaakt om naar een psycholoog te zetten, omdat ik er toch wel al wat jaartjes mee worstel en ik wil er nu gewoon een beetje vanaf! Na ja dat wilde ik even kwijt, liefs.

lion -

Je bent hartstikke mooi tien! Waar ik een hekel aan heb is het vooroordelen over mensen over het uiterlijk. Daar kan ik me ooit zo boos om maken.. het gaat om het innerlijk, en martine, van buiten ben je mooi echt waar. Maar van binnen ben je helemaal goud!

Lauren -

Wauw, mooi artikel! :) Ik denk dat iedere vrouw hier wel iets aan heeft en zich in herkent. Ik ben ook een tijd onzeker geweest over mijn figuur, ben ook vrij klein en wat steviger. Sinds ik van school ben, vast werk heb en een (super lieve) vriend heb leren kennen ben ik compleet anders naar het leven en mezelf gaan kijken. Vroeger leefde ik meer voor anderen, nu doe ik veel meer voor mezelf. Bijvoorbeeld: make-up gebruikte ik enkel om er beter uit te zien voor anderen, nu gebruik ik dat omdat ik het zo leuk vind om te experimenteren er mee. :) Ik kan nu echt voor de spiegel gaan staan en zegggen: ‘hm best wel sexy :)’ Btw: Martine, jij bent echt zo’n mooie vrouw :) Zo’n figuur, daar zijn veel vrouwen jaloers op denk ik! Ik hoop dat je dat ook leert inzien, want het is echt waar! Elke vrouw is prachtig op haar manier, of je nu wat steviger bent of juist heel slank, heel groot of heel klein,.. dat kan allemaal mooi zijn! xx Lauren

Evi -

Jammer genoeg ben ik wel echt extreem onzeker en toch al 22 jaar oud. Vroeger hoopte ik dat het gewoon aan de puberteit lag en “droomde” ik er altijd over dat ik me “later als ik groot was” mij zelfzeker zou voelen. Helaas, het heeft ook echt mijn relatie kapot gemaakt. Ik probeer er nu wel wat aan te werken maar het blijft moeilijk. Ik merk dat het ook erg afhangt van hoe ik eruit zie: ik heb echt nog steeds een onrustige huid, en als dat er slecht uitziet, voel ik me heel slecht. Zoals vandaag: ik heb vanavond een feestje van een vriendin en ging even binnen springen aangezien ik examens heb, maar vanochtend stond ik op met een gigantische ontsteking op mijn kin waardoor ik voor de helft rood zie van meters afstand. Ik voel me dan ook zo onzeker dat ik hoogstwaarschijnlijk niet ga, hoe stom dat ook klinkt, het heeft er in tijden niet zo erg uitgezien en dan wil ik geen nieuwe mensen ontmoeten. Zonder mijn slechte huid zou ik me waarschijnlijk stukken beter voelen. Ik vroeg me dan ook af of iemand hier nog tips voor heeft (standaarddingen zoals genoeg water drinken en gezond eten maken helaas niks uit bij mij). Ik dacht dat willemijn ook “kinproblemen” had en vooral Paula’s choice gebruikte? Zou je dat ook aanraden voor een gevoelige huid met onderhuidse ontstekingen? Bv. veel mensen zijn enthousiast over la roche posay effaclar duo en dergelijke, maar bij mij droogt dat mijn huid zodanig uit dat die op de duur vuurrood blijft en vervelt. Dus Willemijn/Martine, als jullie hier ervaring mee zouden hebben… Ik ben wanhopig 😉

suus -

Ik heb erge acné gehad door de pil en herken je gevoel! Mijn huid is nu een stuk rustiger, nog niet perfect want hier en daar een klein puistje en littekentjes van toen het nog erg was maar echt een stuk mooier al. Ik zou je aanraden om naar een goede schoonheidsspecialiste te gaan. Zelf heb ik veel peelings gehad (oa met lactaatzuur) en ik gebruik thuis nu ook producten van het merk waar zij mee werkt (environ, duur maar het werkt wel, niet binnen twee weken maar op termijn). Bij sommige mensen helpt het om te minderen met zuivel, zelf merk ik dat niet zo. Wel let ik erop dat ik niet teveel ‘troep’ (chocola, snoep, patat etc) eet, dat verschil zie ik wel.
Koop bijv. een minerale poederfoundation (ik heb er 1 van jane iredale) en kwast die er een beetje overheen zodat de roodheid minder opvalt en je huid, zeker van een afstandje, veel rustiger lijkt. Daarnaast wil ik je ook aanmoedigen om het je leven niet te laten beheersen. Je bent als mens echt niet minder waardevol of leuk door die pukkeltjes!

Martine -

Hi Evi,

Wat vervelend voor je om te lezen en ook dat je sociale leven er eigenlijk onder lijdt. We hopen natuurlijk dat je (misschien met hulp) steeds beter in je vel gaat zitten. Onzekerheden zullen altijd blijven, maar het is wel belangrijk dat ze niet je leven gaan beheersen. Wat betreft de huidproblemen, we hebben veel geschreven over Jetske Ultee en Paula Begoun. Willemijn gebruikt voor heftige acné Paula’s Choice BHA Gel 2% en ik gebruik Paula’s Choice BHA Lotion 1% en die werkt voor mij ook heel goed tegen de roodheid op mijn wangen. Als je salicylzuur gaat gebruiken, gebruik dan ook SPF omdat de huid ook dunner zal worden en gevoeliger voor de zon. Maar bij ons heeft het altijd heel goed gewerkt, we hopen dat het ook voor jou werkt!

Mogelijk zou je ook rosecea kunnen hebben (gevoelige huid, felle roodheid, ontstekingen), dan is het verstandig om naar een huidtherapeut te gaan. Het wordt bijna helaas nooit vergoed, maar het is het wel waard want het zelf oplossen lukt niet altijd. Rosecea is een heel hardnekkig probleem en moet je serieus nemen. Huisartsen erkennen dit huidprobleem vaak niet, dus het is verstandig om direct naar een huidtherapeut te gaan zonder tussenkomst van de huisarts. Heel veel succes!

Esje -

Ik was ook van jongs af aan onwijs onzeker over m’n uiterlijk en figuur, waardoor ik ruim 10 jaar boulimia heb gehad. Tegenwoordig ben ik gelukkig redelijk tevreden met m’n lichaam. Heb jij ook een trage schildklier? Ik heb hier medicijnen voor gekregen (Thyrax) en dat helpt erg goed!

Eva -

Geweldig Martien!
Je hebt m’n dag goed gemaakt

Martine -

Dat is goed om te horen! 😀

Mariëlle -

Martine, ik weet dat je het er niet om doet maar ik kom gewoon even zeggen: je hebt absoluut de mooiste billen van heel blogland! Zo.
Er komt een dag dat je jezelf gaat zien zoals ik je zie. Je bent echt prachtig. Verheug je maar vast op die tijd en lees al deze fantastische comments driemaal daags!

Martine -

Haha dankjewel <3

Gerdine -

Goed artikel. Tof dat je zo eerlijk bent. Ik herken me er ook in, kan ook zo onzeker zijn over mijn lichaam (extra aangekomen kilootjes) en soms lijkt het me bijna te gaan beheersen.
Ik vind het juist zo heerlijk aan jullie, dat jullie niet van die standaard modepopjes zijn.
Zo vind ik jullie juist de mooiste, knapste, leukste en aantrekkelijkste bloggers ever, hihi.
Wil gelijk nieuwe kleding kopen als ik weer een van jullie outfits heb gezien.

Martine -

Ik krijg echt een goed gevoel door jouw reactie, heel erg bedankt Gerdine! Wat stom dat we eigenlijk zo onzeker zijn maar je doet er niets aan. Behalve achteraf er maar om lachen 😉

suus -

Wat een fijn en eerlijk artikel! Wat mij erg geholpen heeft om mijn figuur meer te waarderen is op instagram of blogs vollere modellen te volgen, zoals katie h willcox van healthy is the new skinny (toffe onderneming!), ashley graham, natalie valerdo, roby layley, chelsea millerxo (ik weet niet of ik ze goed schrijf trouwens),curvygirlchick, alda women etc. Veel verschillende lichaamsvormen zien, zorgt ervoor dat je veel meer vormen gaat waarderen dan alleen die we in de media voornamelijk zien.
Nu ik mijn figuur (ben 1.82 en maat 42/44) heb geaccepteerd vind ik sporten en gezond eten ook leuker, ik doe het voor mezelf ipv tegen mezelf.

Martine -

Wat een goed idee van jou!

Merel -

Wat een fijn artikel! Dacht er vorige week nog over op de fiets.. waarom zijn onzekerheden altijd “slecht” en is zelfverzekerdheid ook altijd “slecht”.. Wie bepaalt dat dacht ik! Beide zijn helemaal niet goed of slecht, maar onderdeel van mens zijn.
Ik was vroeger veel onzekerder dan nu, maar nog steeds speelt onzekerheid over of ik wel slim/grappig/gevat/gezellig/lief genoeg ben me wel eens parten. Wil zo graag een goede dochter, zus, vriendin en partner zijn van de mensen om me heen! Gelukkig heb ik dat zelf of die mensen snel door wanneer ik daarover pieker, en laat ik het los. Ik denk dat zolang je onzekerheid of zekerheid je je niet ergens flink in belemmert, het helemaal prima is :), lekker mens zijn, dat is prima!

Martine -

Precies, dat dus!

Marnel -

Iedereen is wel eens onzeker, dat sowieso, alleen de ene dag kun je er beter mee omgaan dan de andere dag…

Marnel -

Oeps, per ongeluk al op enter gedrukt 😉 Ik wilde ook nog even zeggen dat ik het een heel mooi artikel vond en ik vind het knap hoe je over je onzekerheid praat! xx

Miriam -

Wt een (h)eerlijk mooi artikel! Ik ben ook wel eens onzeker over van alles en nog wat, maar gelukkig kan ik dat dan ook wel weer relativeren (kan altijd erger ;p). Net nog een blog over geschreven dat ik het mij eigenlijk gewoon ook NIET moet aantrekken want, who cares?!

Linda -

Allereerst je ziet er echt geweldig uit Martine. Je hebt een prachtig figuur en een super mooi gezicht. Je hoeft geen size zero te zijn om er prachtig uit te zien. Every inch of you is perfect from the bottom to the top haha. En dat meen ik echt maarja wie ben ik om dat te zeggen. Ik vind andere mensen er vaak geweldig uitzien en vergelijk mezelf altijd met andere. Zelf walg ik van mezelf ik ben veel te groot voor een vrouw. Ik ben 184cm en durf nooit hakken aan te trekken maar dat is nog het minste probleem. Het belemmert me zo erg dat ik niet uit durf te gaan en vaak binnen zit. Mensen zeggen vaak stel je niet aan maar het is echt erg om zo groot te zijn je kunt er immers helemaal niets aan doen om kleiner te worden. Als je klein bent zou je nog hakken kunnen dragen wat ook zijn nadelen heeft dat geloof ik zeker. Maarja genoeg geklaagd. Martine je bent een prachtvrouw van de binnen en buitenkant. Je hoeft echt niet onzeker te zijn geloof me maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Susanne -

Wat een lieve comment schrijf je aan Martine. Het zou fijn zijn als je ooit ook zo naar jezelf zou kunnen kijken! Om een zeker iemand te quoten, je hoeft niet klein te zijn om er prachtig uit te zien! 😉

Nien -

Niet onzeker zijn!! Groot zijn is fijn!
Ik ben 1.83 en ik kan altijd bij het bovenste schap in de supermarkt, heb nooit een trapje nodig met ramen zemen en ik werd altijd ouder geschat dan ik echt was.
Nu ik 26 ben is dat laatste wat minder fijn, haha 😉
Joh, lang zijn is echt niet vervelend en als jij hakken aanwilt, lekker doen!!

Maria -

Ik ben ook 1m83 en ben 32 jaar, maar wordt nog altijd 26/27 geschat dus er is nog hoop :-) en voor Linda: gewoon hakken doen hoor! Heb ik ook altijd gedaan. Het grappige is dat ik altijd meer sjans had tijdens het uitgaan mét hakken aan. Dus kruip uit je schulp, ga lekker uit en geniet van het leven!
Ik zou voor geen goud kleiner willen zijn en ik hoop oprecht dat jij dat ook ooit zo gaat zien. Lang zijn is prachtig en heeft zoveel voordelen!

Martine -

Oh ik zou graag zo prachtig lang willen zijn als jij bent. Ik kan me voorstellen dat je voor jouw gevoel te kijk staat maar ik weet zeker dat anderen niet zo naar jou kijken. Die denken waarschijnlijk wat ik denk: ‘Wauw, die is mooi lang zeg: was ik dat ook maar.’ Ik hoop dat jij ook accepteert dat je lengte prachtig is! Dan werk ik aan mijn acceptatie voor mijn figuur…deal 😉 ?

Eva -

Ik snap je volledig. Ik ben 1.80m (kijk daar gaan we al, ik ben 1,82, maar ik zeg altijd 1.80, omdat ik 1.82 zo enorm vindt klinken). Van anderen hoor ik altijd dat het zo mooi is om lang te zijn. Misschien moeten we geloven wat ze zeggen! haha. Klein is mooi, lang is mooi, middelmatig is mooi. Alles heeft zijn voor en nadelen. En hakken, ik heb er ook problemen mee. Maar waarom zouden alleen kleine vrouwen hakken aan mogen? Zullen we gewoon allebei hakken dragen? Zijn we samen lang, haha!

Sarah -

Erg mooi artikel Martine!!

Mariette -

Ik vind het zo knap dat jij en Willemijn zo open durfen te zijn op jullie blogs en in jullie video’s! Jullie zijn echt toppers! Het helpt mij heel erg om eraan herinnerd te worden dat IEDEREEN wel ergens onzeker over is. Echt niet leuk Martine van je schildklier en je medicijnen, dat motiveert ook niet om nog veel te gaan sporten enz. denk ik als het zo weinig helpt :( Ik had altijd een gezond gewicht tot ik met de pil begon, ik ben in de maanden erna 10 kilo aangekomen en die zijn er nooit meer af gegaan. Ik eet best veel, maar ik vind het moeilijk om minder te gaan eten. Ik voel me soms hetzelfde als jou. Ik vind jou echt prachtig zoals je bent en je hebt altijd super mooie kleren en schoenen en ik heb zoveel aan jouw tips over haar / make-up / kleding / etc.! Ik hoop dat je ook van deze onzekerheid afkomt en dat je je snel weer goed kunt voelen in je eigen lijf, je werkt er hard genoeg voor!

Martine -

Wat lief van je en het klopt wel wat je zegt wat betreft die schildklier en het sporten. Soms denk ik wel eens: waar doe ik het voor, het heeft toch geen zin? Maar dan herinner ik mezelf er weer aan dat ik wel een conditie heb als een paard en moet blijven sporten ondanks dat ik de resultaten niet altijd zie. Het helpt me ook mentaal dingen los te laten. Maar het blijft rot als je gewicht blijft stijgen. Bedankt voor je lieve reactie!

Janneke -

Erg mooi artikel Martine! Dat vind ik zo mooi aan deze blog, dat er ook serieuze artikelen opstaan. Ik ben zelf ook weleens onzeker over mijn lichaam. Ook al ben ik dan 1,81 lang met een zandloper figuur. Maarja, ik had graag een cupmaat meer gehad ;).

Dus laten we minder onzeker zijn met zijn allen, want alle vrouwen zijn mooi!

kirs -

hoi Martine, ik vind jou juist een mooie en spontane vrouw! je komt op mij helemaal niet onzeker over. en je ziet er hartstikke leuk uit! groetjes

Thirza -

Ik heb het allebei. Ik ben onzeker over mijn lichaam. Ik heb juist ondergewicht terwijl ik een heel normaal eetritme heb. Als ik dan op vrijdag avond chips wil eten denk ik aan dingen zoals, word ik dan niet dik enzo, ik doe het wel, want het is eigenlijk te zot voor woorden natuurlijk maar een tweede stem in mijn achterhoofd maakt het me het heel moelijk. Ook heb ik een angststoornis en hevige emetofobie. Ik word bang van hele kleine dingen. Ik denk alleen maar negatief een school werkt daar ook niet aan mee. Een rotklas met whatsapp ruzies over mij, en dat bijna elke week. Maar oon reallife inde klas is het stom. Het afgelopen jaar was voor mij een rotjaar. Ik ben wel in therapie geweest, en dat heeft ook geholpen maar ik zal nooit weer worden zoals vroeger. Ik vind het super knap dat je hier open. Over kunt praten, respect daarvoor!! Xx Thirza

Sanne -

Hoi Thirza.
Ik wilde even zeggen dat ik het super knap vind dat jij dit bericht plaatst!
Het komt goed, echt waar! (nu denk je vast, dat zeggen ze allemaal, maar als je erin blijft geloven komt het echt goed! :) ) Goed van je dat je in therapie bent geweest, veel sterkte en probeer je niets van die mensen aan te trekken.
Groetjes, Sanne

Mariette -

Ik heb ook emetofobie :(

Martine -

Bedankt voor je open en eerlijke reactie Thirza. Ik hoop voor je dat je kunt leren omgaan met je angststoornis en de emetofobie. Dat is zo makkelijk gezegd, maar de enige die er iets aan kan doen ben je zelf. En het maakt niet uit of dat heel lang kan gaan duren, stapje voor stapje kom je er wel. Daar geloof ik in en ik ben heel blij dat je dit met ons deelt. Heel veel sterkte <3

Denise -

Wat mooi geschreven, Martine! Ik ben ook heel erg onzeker. Waar het eerst vooral mijn uiterlijk was, heb ik nu geaccepteerd dat ik er nou eenmaal niet uit zie als een model, en is die onzekerheid overgeslagen naar mijn innerlijk. Heel vervelend, wat het is echt niet gezond meer, maar ik ben er hard mee bezig om er wat aan te doen. :-)

Kiss & Make-up -

Knap dat je hier zo openlijk over praat nu. Ik denk dat iedereen zich hier voor een stuk wel in herkent. Iedereen heeft wel bepaalde (irrationele) onzekerheden, zeker als je jong bent. Ik was vroeger echt vreselijk onzeker over mijn haar. Bij het kleinste beetje vochtigheid begon het te kroezelen en krullen en ik vond dat echt VRESELIJK erg. Ik had ‘t gevoel dat iedereen het zag en me uitlachte. Ik ging dan ook als een bezeten aan de slag met mijn stijltang en bussen haarlak ‘s morgens. Achteraf bekeken zag dat übersteile platgestreken haar er een pak slechter uit dan mijn natuurlijke kroezelhaar… To be young and stupid, right.

Denise -

Martine, je bent een schitterende vrouw. Van binnen en buiten. Je bent prachtig in verhouding, alles klopt aan je. Je hebt bovendien een beeldschoon gezichtje en hele intense ogen. Vind ik oprecht!

Sophia -

Onzeker zijn we allemaal. En ik ook ja. Een half jaar geleden kreeg ik opeens het idee dat ik niet slank genoeg was. Ik heb het hele internet afgezocht naar tips en tricks hoe je zo snel mogelijk kon afvallen. Maar nergens vond ik echt een antwoord op mijn vraag. Dus besloot ik bij mijzelf maar eens zelf proberen een methode te proberen. Ja, dit is echt gebeurd en ik kan het iedereen afraden want het gaat gegarandeerd berg afwaarts met je (sociale) leven. Ik at per dag minder dan 200 kcal. En normaal meisje van mijn leeftijd (17) hoort rond de 1500-2000 kcal te consumeren. Ik heb dit 2 a 3 maanden vol gehouden. Aan de buitenkant zag je weinig veranderen, maar van binnen voelde ik mij steeds ellendiger. Ik kreeg ruzies, werd chagrijnig, voelde me zwak, werd ontzettend emotioneel van alles en iedereen en heb veel kansen misgelopen. Mijn sociale leven ging ook erg slecht, ik raakte vrienden kwijt ( terecht ). Ik schaam me ontzettend van wat ik heb gedaan. Op de weegschaal zag ik dan wel iet wat veranderen, maar van buiten was er niks te zien. Ik ging vanaf nu ‘gezonder’ leven en dat heeft veel meer resultaat opgeleverd dan waar ik mij die maanden mee bezig heb gehouden. Trouwens, het werkte ook averechts op mijn school prestaties. Gelukkig grepen mijn ouders in en kan ik nu weer zeggen: ik leef!. Dit verhaal is niet om zielig over te komen, want ik weet dat het verre weg van sneu voor mij is. Ik wil iedereen meegeven dat wie je bent/ hoe je eruit ziet/ of wat dan ook.. je bent prachtig!!!

Kimberly -

Wat moedig van je om dit te delen met ons! Ik denk door open te zijn over je onzekerheden je er juist beter mee om kan gaan. Ik ben geen psycholoog ofzo, maar ik denk dat als je je onzekerheden lang in je houd dat alles dan veel erger gaat lijken dan het eigenlijk is!
Ik ben vroeger veel gepest waardoor ik heel onzeker ben geworden.. maar ik probeer er nu steeds meer over te praten bij goede vrienden en probeer me nu ook vooral te focussen op de dingen die ik wel leuk vind aan mezelf. :)

Carina -

Qua uiterlijk maak ik me op zich niet druk. Ben niet altijd even blij met mijn bovenbenen omdat daar al mn vet zit maar verder is alles prima. Mijn grootste onzekerheid is mijn innerlijk, ik krijg het nooit voor elkaar om vriendschappen in stand te houden met als gevolg dat ik nu erg eenzaam ben. Ik stap niet gauw op anderen af en ben een einzelganger en dat is op zich prima. Maar soms heb je gewoon iemand nodig om mee te praten en die iemand heb ik niet. En dat is voor mij erg moeilijk. Net als foto’s van oude vrienden zien die wel nog met elkaar omgaan maar niet meer met mij, dat doet zeer.

Martine -

Wat eerlijk dat je dit met ons deelt! Vriendschappen in stand houden is ook best wel lastig, je moet er hard aan werken net als bij een relatie. Ik snap heel goed dat je af en toe iemand nodig hebt om mee te praten. Misschien is een forum wel iets voor jou? Dan is het minder eng (en wat meer anoniem) om je verhaal met iemand te delen ‘en op iemand af te stappen’. Het is maar een idee hoor, wie weet helpt het je wel om in de realiteit dan eerder op iemand af te stappen en nieuwe vriendschappen te sluiten? Via Facebook zie ik ook nog wel eens oude vrienden voorbij komen en laatst heb ik er nog eentje een berichtje gestuurd uit het niets en kreeg ik ook een leuke reactie terug. Vaak betrekken mensen dingen op zichzelf als ze hun vrienden niet meer zien, maar dat hoeft lang niet altijd zo te zijn. Dingen kunnen ook weleens verwateren door de tijd en niet door de persoon die je bent.

Suzanne -

Ik ben ook heel lang onzeker geweest en nu nog wel ooit, maar ik heb er wel mee om leren gaan.

Lise -

Hoi Martine, wat heb ik een respect voor je! Jij durft je zo kwetsbaar op te stelen en ik vind het mooi om te lezen hoe jij tegen bepaalde dingen aankijkt. Je kunt het mooi overbrengen! Je bent echt een sterke vrouw!
Liefs Lise

Syl -

Ik denk dat iedereen wel eens onzeker is. Ik ben ook onzeker over mijn lichaam. Ik zie zelf echt ieder bultje en mijn bovenbenen en buik zijn nog te dik. Ik ben nu wel net 5 kilo kwijt en ik moet er nog 7. Helaas gaat het vet eerst van de verkeerde plekken af, borsten en billen.
Op dit moment ben ik onzeker over mijn studie. Ga ik wel slagen?

Maar uiteindelijk komt alles weer goed.

Sonja -

Wat goed dat je hier een artikel over maakt! Het is fijn om te weten dat zelfs iemand als jij die zo kan stralen op foto’s toch onzeker kan zijn. Ik ben zelf 17 en mijn hele leven al aan de stevige kant geweest (38/40 ongeveer), maar daar zit ik vaak zo erg mee dat ik liever de deur niet uit wil omdat ik vind dat ik er zo lelijk en dik uitzie in alle kleren die ik heb. Gelukkig is dit al minder dan het een paar jaar geleden was en hopelijk is het over een tijdje helemaal weg :) mooi artikel!

Laila -

Wat een eerlijk artikel! Ik ben eigenlijk altijd al onzeker geweest, en het komt altijd neer op mijn gewicht en zelfbeeld. Na 2 prachtige kleintjes op de wereld te hebben gezet, ben ik zo gemotiveerd. Ik denk zelf dat welke vorm van onzekerheid je tegenhoudt, er altijd iets van achterblijft. En ook net die ene stap zal zetten naar verbetering of hulp. Ik vind je iig prachtig!

Minke Maria -

Mooi artikel, onzekerheid is een bitch. Maar een figuur hebben zoals jij (kuch en ik kuch) is helemaal geen schande, mensen zijn verschillend en het is maar goed dat we niet allemaal maatje 34 hebben anders bleven de winkels allemaal met de andere maten zitten.

Iris | Todayslipstick -

Wauw wat een persoonlijk artikel! Ik ben ook best onzeker over mijn lichaam, ik heb echt heupen en dikke bovenbenen en dat vind ik allemaal net iets te dik.. Goed geschreven Martine!
Liefs, Iris

Roos -

Weer zo’n knaller van een artikel. Ik kan ook onzeker zijn, voornamelijk wanneer ik zweet (wat resulteert in nog meer zweten..). Voor de rest kan ik niet zeggen dat ik heel erg zelfverzekerd ben, maar eerder dat ik de (in mijn ogen) tekortkomingen geaccepteerd heb. Dit is wie ik ben, daar heb je het mee te doen. Niet goed? Dan is daar de deur. Maar blijkbaar lukt dat pas als je een bepaalde leeftijd gepasseerd bent ofzo (ie levenservaring en prioriteiten in het leven hebben)…

Ps: ik heb ook gekke varkenspootjes! Team porkchopleg :’)

Liset - Beautydagboek -

Echt een mooi en oprecht artikel! Ik denk dat iedereen wel eens last van onzekerheden heeft, zolang het je maar niet gaat beheersen. Op dit moment ben ik 31 en dat is qua onzekerheid een hele landere leeftijd dat dat ik 14/15 was. Toen hield je je veel meer bezig met of iemand je leuk vond en wat ze van je dachten. Je wilde echt geen stomme fouten maken in het bijzijn van die leuke jongen ;). Ik ben zen met wie ik ben en omring me ook met mensen waar ik me goed bij voel en die elkaar respecteren. Ik trek me ook veel minder aan van andere meningen dan toen. Goed bij jezelf blijven en niet teveel laten beïnvloeden is fijn :).

Anniek -

Wat een mooi artikel Martine, gaaf dat je dit zo met ons durft te delen! Dat toont wel aan dat je een lef hebt 😉 Vroeger was ik ook best onzeker over mijzelf, ook over mijn figuur. Juist omdat ik best smal gebouwd ben. Nu is die onzekerheid gelukkig een heel eind weggedreven, maar natuurlijk blijven er altijd wat restjes achter. Zo zie je maar: de een vind zichzelf te dik, de ander te dun, maar so be it: iedereen is nou eenmaal anders! Liefs Anniek

Reageer ook